Δημοτικό Διαμέρισμα Αγίου Κωνσταντίνου

Στα δυτικά της πόλης του Αγρινίου, διαβαίνοντας πέρα από το Πάρκο συναντάμε  τον Άγιο Κωνσταντίνο.

Μέχρι 31.03.1934 ανήκε στο Δήμο Αγρινίου. Από 01.04.1934 έως το Μάρτιο του 1939 έγινε κοινότητα. Από το Μάρτιο του 1939 έως τον Ιανουάριο του 1947 ανήκε και πάλι στο Δήμο Αγρινίου. Από τον Ιανουάριο του 1947 μέχρι τέλη Δεκεμβρίου του 1994 αποτέλεσε και πάλι αυτοτελή κοινότητα. Από 01.01.1995 έγινε Δήμος.

Οι πρόσφυγες που ήρθαν στον Άγιο Κων/νο  δηλώνουν, όπως προκύπτει από τα μητρώα του Δήμου, ότι κατάγονται από τη Μικρά Ασία σε ποσοστό 76,7% περίπου, από τον Πόντο 19,4% περίπου, από τη Ρωσία 3,4% περίπου και από την Κωνσταντινούπολη 0,5% περίπου.

Δημοτικό Διαμέρισμα Δοκιμιου

Νοτιοδυτικά του Αγρινίου και σε απόσταση τριών χιλιομέτρων απ'αυτό συναντάμε το Δοκίμι. Δεν γνωρίζουμε πότε πρωτοκατοικήθηκε το χωριό. Πριν όμως μεταφερθεί στη σημερινή του θέση ήταν στη θέση «Παλιοχώρια», δύο χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του σημερινού χωριού. Στη θέση αυτή υπάρχουν ερείπια παλαιοχριστιανικού ναού.

Οι κάτοικοι του οικισμού υπέφεραν  από ελονοσία  και από  την υγρασία της περιοχής. Επιπλέον κινδύνευαν και από την παρουσία των Τούρκων που είχαν έδρα τους το Ζαπάντι. Έπρεπε να δοκιμάσουν να βρουν μία περιοχή όπου δεν θα γινόταν αντιληπτοί από τους Τούρκους. Τελικά κατέληξαν στη σημερινή τους θέση. Από τη ΄΄δοκιμή΄ ΄αυτή πιθανόν  το χωριό πήρε το όνομα ΄΄Δοκίμι΄΄. Άλλη παράδοση θέλει το χωριό να οφείλει το όνομα του  στο ότι οι κάτοικοι δοκιμάζοντας να βρουν την κατάλληλη θέση για εγκατάσταση , άναψαν ένα λυχνάρι και περπάτησαν ώσπου αυτό σβήστηκε και εκεί έχτισαν τα καινούργια τους σπίτια. Παρεμφερής είναι η παράδοση, ότι οι κάτοικοι με το αναμμένο λυχνάρι περπάτησαν μέχρι το σημείο που αυτό δε φαινόταν από τους Τούρκους, όπου και τελικά εγκαταστάθηκαν.

Πριν το Δοκίμι άνηκε στο Δήμο Αγρινίου. Έγινε αυτοτελής κοινότητα το 1912.

Δημοτικό Διαμέρισμα Καλυβιών

Συνεχίζοντας το δρόμο μετά το Δοκίμι και σε απόσταση περίπου 20 λεπτών από το Αγρίνιο συναντάει κανείς τα Καλύβια , μια κοινότητα χτισμένη στο ψηλότερο σημείο της ευρύτερης πεδινής περιοχής.

Η θέση στην οποία είναι χτισμένη η κοινότητα ήταν το μοναδικό σημείο όπου δεν πλημμύριζε, όταν ο ποταμός Αχελώος υπερχείλιζε, φαινόμενο πολύ συχνό για την εποχή .Για το λόγο αυτό οι κάτοικοι του πρώτου οικισμού, οι οποίοι ζούσαν σε καλύβες, αναζήτησαν και βρήκαν το σημείο αυτό και μετέφεραν τον οικισμό, χτίζοντας τις πρώτες καλύβες, απ'όπου πιθανότατα πήρε το όνομα του, το οποίο διατήρησε μέχρι σήμερα. Η κοινότητα Καλυβίων μέχρι το 1914 ανήκε στο Δήμο Αγρινίου. Μετά το 1914 έγινε αυθύπαρκτη κοινότητα.

Δημοτικό Διαμέρισμα Καμαρούλας

Βορειανατολικά του Αγρινίου, τρία χιλιόμετρα μακριά από αυτό, βρίσκεται η Καμαρούλα. Η περιοχή πρωτοκατοικήθηκε το 1927. Οι πρώτοι κάτοικοι προερχόμενοι από τα Κρυονέρια  Ναυπακτίας, εγκαταστάθηκαν εκεί αφού αγόρασαν τη γη. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ήδη από τότε η Καμαρούλα διαθέτει σχέδιο πόλης. Το όνομα της το οφείλει σε μια γέφυρα που υπήρχε στο χωριό (καμάρα).Από το 1927 μέχρι το 1963 ανήκε στο Δήμο Αγρινίου. Από το 1963 αποτελεί αυτοτελή κοινότητα.

Δημοτικό Διαμέρισμα Αγίου Νικολάου

Μετά την Καμαρούλα και σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από αυτή, διασχίζοντας τη γέφυρα Μπέλεϊ που ενώνει τις δύο πλευρές του χειμάρρου Ερμίτσα συναντάμε τη μικρή Κοινότητα του Αγίου Νικολάου. Ημιορεινή περιοχή που πρωτοκατοικήθηκε γύρω στο 1935. Οι πρώτοι κάτοικοι, προερχόμενοι από το Σταυροχώρι Ευρυτανίας αγόρασαν τη γη όπου έχτισαν τα πρώτα σπίτια. Το όνομα του χωριού ήταν Ρετζιπέρι, ονομασία τουρκική που τη διατήρησε μέχρι και το 1950, όταν μετονομάστηκε σε ‘Άγιο Νικόλαο από το παλιό εκκλησάκι του Άγιου Νικολάου, στα ερείπια του οποίου χτίστηκε η καινούργια εκκλησία.

Μέχρι το 1980 ανήκε στο Δήμο Αγρινίου , ενώ μετά το 1981 λειτούργησε ως αυτοτελής κοινότητα.

Δημοτικό Διαμέρισμα Σκουτετσιάδας

Η μικρή κοινότητα της Σκουτεσιάδας μαζί με τον συνοικισμό Ραϊνα απέχουν περίπου 14 χιλιόμετρα από τον Δήμο Αγρινίου. Το χωριό πρωτοκατοικήθηκε επί Τουρκοκρατίας από κάποιο Κεφαλλονίτη καπετάνιο ο οποίος εξαιτίας των αγώνων του κατά των Τούρκων, διώχθηκε από αυτούς και προσπαθώντας να ξεφύγει έφτασε και εγκαταστάθηκε στην περιοχή. Έχοντας ως ορμητήριο του την ιερά Μονή Αγίας Ζώνης, η οποία σώζεται ακόμη στη Σκουτεσιάδα, πραγματοποίησε μεγάλες επιθέσεις κατά των Τούρκων, επιφέροντας σοβαρά πλήγματα. Η Σκουτεσιάδα αναγνωρίστηκε ως αυτοτελής κοινότητα με το Β.Δ. 22-5-1919. Η ονομασία της αποδίδεται, κατά μία παράδοση, στο ότι επί Τουρκοκρατίας έγιναν πολλοί αγώνες και πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν στην περιοχή.